هدف اين نوشتار اين است كه با استناد به منابع معتبر عرفان اسلامي، به دفع توهمي بپردازد كه عدهاي به خطا دچار آن گشته و چنين ميپندارند كه از نظر عرفا، شريعت چندان اهميت نداشته و يك عارف چندان پايبند عمل به احكام شرع نميباشد!
گرچه چنين توهمي دانسته يا ندانسته، سابقهاي طولاني دارد، اما اخيراً گاه جديتر از گذشته مطرح شده و عدهاي از مدعيان روشنفكري كشورمان با برداشتي خام از فكر و فرهنگ جديد غرب، جنبه عرفاني دينداري را از جنبه فقهي آن جدا كرده و بدين سان ميخواهند بگويند كه ميتوان شريعت و فقه را جدي نگرفته و دينداري عارف بود و بس!
نويسنده کتاب حاضر به بررسي اين مي پردازد كه آيا واقعاً چنين است؟ آيا عرفا به شريعت و فقه اعتناي چنداني ندارند؟ يا اينكه چنين فكري خطا بوده و توهمي بيش نيست؟ و اگر خطا و توهم است،منشأ اين خطا و توهم چيست؟
و در اين جهت سعي مي نمايدتا سه مسأله زير را روشن نمايد:
- اول: جايگاه شريعت در سلوك عرفاني.
- دوم: سقوط تكليف در مراحلي از سلوك.
- سوم: مبناي ادامه پرستش پس از وصول به حق.
فهرست مطالب کتاب به شرح زير است:
? عرفا و عمل به شريعت
الف. دلايل عرفا بر لزوم پيروي از شريعت
ب. شرايط عمل از نظر عرفا
ج. منشأ توهم
? سقوط تكليف؟ يا شكوه بندگي!
1. سقوط تكليف
2. شكوه بندگي
? مقام فنا و بقاي بعد از فنا پرداخته
1. انجام تكاليف در حال فنا
2. انجام تكاليف در مقام بقاي بعد از فنا
?منبع: سايت - باشگاه انديشه